{"id":946,"date":"2022-10-31T13:48:00","date_gmt":"2022-10-31T13:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/lichtoplevens.nl\/?page_id=946"},"modified":"2026-09-13T17:31:53","modified_gmt":"2026-09-13T16:31:53","slug":"blog","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/blog\/","title":{"rendered":"Blogs and Articles"},"content":{"rendered":"

Latest blog<\/h2>\n

Categories<\/h2>\n

Ritual Abuse<\/a><\/h2>\n

\t\t\t
\n\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t<\/a><\/p>\n

Cult Days<\/a><\/h2>\n

\t\t\t
\n\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t<\/a><\/p>\n

Auxiliaries<\/a><\/h2>\n

\t\t\t
\n\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t<\/a><\/p>\n

Background<\/a><\/h2>\n

\t\t\t
\n\t\t\t<\/path><\/svg>\t\t\t<\/a><\/p>\n

Ritual Abuse<\/h2>\n

Cult Days<\/h2>\n

Auxiliaries<\/h2>\n

Background<\/h2>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Newest blog Categories Ritual Abuse Cult Days Auxiliary Background Ritual Abuse Cult Days Auxiliary Background<\/p>","protected":false},"author":4,"featured_media":1294,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-946","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"yoast_head":"\nBlogs en Artikelen - Licht op Levens<\/title>\n<meta name=\"description\" content=\"Uitstapproces tijdens cultdagenVoordat ik in therapie ging, ging ik gewoon naar de cultbijeenkomsten. Ik leidde een dubbel leven, waarbij ik overdag een hardwerkende vrouw was die gewoon naar haar werk ging, kinderen opvoedde, het huis schoonmaakte, vriendschappen had en ook bijbelstudies volgde en naar de kerk ging. In sommige nachten ging ik naar satanische bijeenkomsten waarbij ik satan vereerde, offers pleegde en zelf ook verkracht en gemarteld werd.Ik leidde twee levens. Met het ene been in het gewone leven en met het andere in de cult. Mogelijk gemaakt door mijn DIS en door de trainingsmartelingen (door \u2018superconditionering\u2019 via o.a. electroshocks), die de persoonsdelen na splitsing hebben ondergaan in de cult, gedwongen om zo dit dubbelleven te blijven leven en om te blijven gehoorzamen.Ik had wel vaak angst zodra het avond werd. Zeker met dagen als halloween en kerst en pasen. Ik voelde een geestelijke druk en spanning, maar als naamdragersdeel gaf ik er weinig aandacht aan omdat ik er toch niets mee kon. Ik had destijds geen flauw idee van wat er tijdens de tijd die ik volledig miste (uren, soms dagen) was gebeurd. Ondertussen weet ik door traumaverwerking steeds meer over andere persoonsdelen en is het steeds minder \u2018zij\u2019 en steeds meer \u2018ik\u2019.In de loop van mijn volwassen leven begon het steeds meer te knagen bij persoonsdelen die naar de cult gingen. Wanneer \u00e9\u00e9n van die persoonsdelen zich voorbereidde voor de cultnacht, dan voelde dat persoonsdeel zich onzeker, wiebelig en angstig. Het persoonsdeel wilde soms eigenlijk niet gaan, maar die mogelijkheid had ze niet. De persoonsdelen wisten dat wanneer wij niet zou gaan, de cult ons zou komen halen en het leven geen dag meer zeker was. We moesten wel, we konden niet anders. In de therapie probeerden we opgelopen trauma\u2019s te verwerken die bovenkwamen en probeerde we moed te vinden om door te gaan met leven. Niet op te geven. Langzaam kregen we hoop. We konden onze angsten, herinneringen aan de martelingen en het verlangen naar pijn echter nog niet volledig kwijt en voor alle overload aan gevoelens hadden we juist de cult \u2018nodig\u2019. Het is een gigantisch proces om het vertrouwen te gaan voelen in therapie en bij mensen om je heen, maar ook het aangaan van alle trauma\u2019s, deze te vertellen, te voelen en dus te verwerken is een loodzware klus. Er is zo ontzettend veel om te verwerken, niet alles kan er dus direct uit en verwerkt worden (dit vergt een langdurig proces) en verwerking haalt juist ook extreme gevoelens van angst, machteloosheid, schaamte, schuld, walging en meer, in alle intensiteit naar boven. Zonder nieuwe trauma\u2019s, extreme lichamelijke pijn, drugs en horror gingen we teveel voelen en konden we het leven niet aan. We hadden deze ongezonde zaken van hen nodig. We waren eraan verslaafd. Dit naast het feit dat we ervan overtuigd waren dat wij dood zouden gaan, of \u00e9\u00e9n van onze kinderen (sommigen opgroeiend bij mij, anderen gevangen in de cult), of anderen met wie we een band hadden, wanneer we niet zouden komen. Naarmate steeds meer mensen wisten dat ik uit de cult kwam en dat ik soms nog steeds ging, begon ik me steeds meer te schamen. Maar ik zag ook dat ondanks dat mensen wisten wat ik soms deed en dat ze begrepen dat ik soms niet anders kon in mijn eigen ogen, dat ze niet wegliepen. Ze waren er, bleven er en hielpen me steeds weer overeind. Ze lieten me de genade van Jeshua zien en dat Zijn Liefde stand bleef houden wat ik ook koos of deed.Uiteraard was er wel een soort oerkracht in mezelf om eruit te willen komen en ermee te stoppen, wat anderen ook weer zagen. Maar ik gleed ook steeds weer opnieuw af. De beker van angst was meer gevuld dan de beker van vertrouwen en liefde.Hoe meer delen hun trauma\u2019s hadden gedeeld, hoe moeilijker het in mijn hoofd werd om nog te gaan en hoe meer ik verlangde naar hulp, naar een uitweg. Maar hoe moeilijk is het om hulp te vragen wanneer de angst en schaamte zo groot is en je eigenlijk ontzettend knel zit. In een spagaat. Wanneer je je schaamt voor gevoelens die een ander misschien niet eens kan begrijpen, want hoe kan iemand nou verlangen naar verkrachtingen door demonen en het doen van offers?De eerste keer dat ik moest gaan, maar niet kon, omdat mijn partner me letterlijk tegenhield om de deur uit te gaan was de angst zo intens groot. Ik moest en zou gaan want ze zouden me komen halen en vermoorden. Maar ik werd tegengehouden en kon echt niet weg. Alle martelherinneringen die bij het niet gehoorzamen hoorden kwamen voorbij en ik vond het moeilijk de realiteit van het leven van nu en mijn herinneringen uit elkaar te houden.De volgende dag was ik in een soort trance. Ik was in crisis. Ik kon niet meer nadenken wat nu, ik had de ergste zonde begaan die ik maar kon begaan. En dat was niet gaan. Ik zou de straf van de afvalligen krijgen: naakt doodgeslagen worden voorin de \u2018cultgemeente\u2019. Maar in de dagen en weken erop gebeurde er niets, behalve dat de cultleden me achtervolgden, me mails stuurden en belden, maar ze kwamen me niet halen en de mensen om me heen die me probeerden te helpen bleven ook dezelfde, werden niet boos op me en liepen niet weg.Keer op keer heb ik de cultnachten als heftig beleefd. Mijn strijd in mijn hoofd dat ik moest gaan maar dat het niet goed is om te gaan was immens, maar hoe vaker het lukte niet te gaan, hoe groter de overtuiging in mij dat ik echt niet wilde gaan en daar hulp bij wilde. Ik begon steeds meer te zien hoe afgrijselijk slecht de cult is en wat ze voor vreselijke daden doen in de cult.De afgelopen jaren, sinds ik niet meer naar de \u2018feesten\u2019 ga in de cult wordt elk jaar de angst en de drang om te gaan kleiner. Mijn beker van vertrouwen en liefde werd meer gevuld dan de beker van angst. Vorig jaar heb ik voor het laatst de drang gevoeld om te moeten gaan. Nu, dit jaar, is het het verdriet voor wat anderen daar overkomt met alle beelden en gevoelens erbij, maar vanbinnen ben ik zo overtuigd dat ik daar niet meer hoor. Wat een wonder, dat had ik zelf nooit kunnen bedenken dat dat mogelijk zou zijn.Ik hoop dat dit andere overlevers mag bemoedigen dat ook al lijkt het zo hopeloos en uitzichtloos en heb je de overtuiging dat de cult altijd sterker zal zijn en altijd zal winnen: het is niet waar!!! Dat je dat gelooft is zo logisch en je hebt genoeg bewijs gehad om het te geloven. Daarin heb je gelijk, maar ook zij hebben grenzen. Wanneer Jeshua\u2019s licht doorbreekt en je boeien losmaakt, kan satan niets meer!Voor overlevers\/slachtoffers: Ik wens iedereen een halloweenweek toe waarin Jeshua\u2019s kracht en macht aanwezig zal zijn, zal heersen en zijn grootheid zal laten zien. Een nacht waarin de duisternis niet zal heersen, maar het volk van God opstaat als een Gideonsbende. Waar God is moet de duisternis wijken!Ik wens iedereen de rust en de vrede toe van Jeshua. Zijn goddelijke bescherming in elke situatie, al is het midden in de duisternis! Hij heeft mij gered, uit de diepste duisternis, dat kan Hij ook bij jou! Hij heeft mij meerdere malen gered van de dood, midden in die duisternis, maar ik leef!Voor alle mensen om overlevers heen: de eenzaamheid is heel erg groot tijdens cultnachten. Naast het onmenselijke gevecht tegen de krachten en machten van de duisternis en de trekkracht naar vrijheid in Jeshua is er ook nog het feit dat wanneer je dan kiest om niet te gaan, de meeste mensen om een overlever heen in zo\u2019n nacht gewoon gaan slapen. Je bent als overlever een onmenselijk gevecht aan het voeren die in de uren die komen groter en sterker worden en die battle is niet te winnen zonder mensen om je heen. Blijf wakker, bidt samen en voor de ander. Laat weten dat je weet dat ze de grootste oorlog van hun leven voeren en stel vragen.Laten we als een Gideonsbende om deze mensen heen staan, zodat zij niet meer alleen staan en de glorie van God alleen maar groter zal worden!Liefs Esther\" \/>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/blog\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"en_GB\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Blogs en Artikelen - Licht op Levens\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Uitstapproces tijdens cultdagenVoordat ik in therapie ging, ging ik gewoon naar de cultbijeenkomsten. Ik leidde een dubbel leven, waarbij ik overdag een hardwerkende vrouw was die gewoon naar haar werk ging, kinderen opvoedde, het huis schoonmaakte, vriendschappen had en ook bijbelstudies volgde en naar de kerk ging. In sommige nachten ging ik naar satanische bijeenkomsten waarbij ik satan vereerde, offers pleegde en zelf ook verkracht en gemarteld werd.Ik leidde twee levens. Met het ene been in het gewone leven en met het andere in de cult. Mogelijk gemaakt door mijn DIS en door de trainingsmartelingen (door \u2018superconditionering\u2019 via o.a. electroshocks), die de persoonsdelen na splitsing hebben ondergaan in de cult, gedwongen om zo dit dubbelleven te blijven leven en om te blijven gehoorzamen.Ik had wel vaak angst zodra het avond werd. Zeker met dagen als halloween en kerst en pasen. Ik voelde een geestelijke druk en spanning, maar als naamdragersdeel gaf ik er weinig aandacht aan omdat ik er toch niets mee kon. Ik had destijds geen flauw idee van wat er tijdens de tijd die ik volledig miste (uren, soms dagen) was gebeurd. Ondertussen weet ik door traumaverwerking steeds meer over andere persoonsdelen en is het steeds minder \u2018zij\u2019 en steeds meer \u2018ik\u2019.In de loop van mijn volwassen leven begon het steeds meer te knagen bij persoonsdelen die naar de cult gingen. Wanneer \u00e9\u00e9n van die persoonsdelen zich voorbereidde voor de cultnacht, dan voelde dat persoonsdeel zich onzeker, wiebelig en angstig. Het persoonsdeel wilde soms eigenlijk niet gaan, maar die mogelijkheid had ze niet. De persoonsdelen wisten dat wanneer wij niet zou gaan, de cult ons zou komen halen en het leven geen dag meer zeker was. We moesten wel, we konden niet anders. In de therapie probeerden we opgelopen trauma\u2019s te verwerken die bovenkwamen en probeerde we moed te vinden om door te gaan met leven. Niet op te geven. Langzaam kregen we hoop. We konden onze angsten, herinneringen aan de martelingen en het verlangen naar pijn echter nog niet volledig kwijt en voor alle overload aan gevoelens hadden we juist de cult \u2018nodig\u2019. Het is een gigantisch proces om het vertrouwen te gaan voelen in therapie en bij mensen om je heen, maar ook het aangaan van alle trauma\u2019s, deze te vertellen, te voelen en dus te verwerken is een loodzware klus. Er is zo ontzettend veel om te verwerken, niet alles kan er dus direct uit en verwerkt worden (dit vergt een langdurig proces) en verwerking haalt juist ook extreme gevoelens van angst, machteloosheid, schaamte, schuld, walging en meer, in alle intensiteit naar boven. Zonder nieuwe trauma\u2019s, extreme lichamelijke pijn, drugs en horror gingen we teveel voelen en konden we het leven niet aan. We hadden deze ongezonde zaken van hen nodig. We waren eraan verslaafd. Dit naast het feit dat we ervan overtuigd waren dat wij dood zouden gaan, of \u00e9\u00e9n van onze kinderen (sommigen opgroeiend bij mij, anderen gevangen in de cult), of anderen met wie we een band hadden, wanneer we niet zouden komen. Naarmate steeds meer mensen wisten dat ik uit de cult kwam en dat ik soms nog steeds ging, begon ik me steeds meer te schamen. Maar ik zag ook dat ondanks dat mensen wisten wat ik soms deed en dat ze begrepen dat ik soms niet anders kon in mijn eigen ogen, dat ze niet wegliepen. Ze waren er, bleven er en hielpen me steeds weer overeind. Ze lieten me de genade van Jeshua zien en dat Zijn Liefde stand bleef houden wat ik ook koos of deed.Uiteraard was er wel een soort oerkracht in mezelf om eruit te willen komen en ermee te stoppen, wat anderen ook weer zagen. Maar ik gleed ook steeds weer opnieuw af. De beker van angst was meer gevuld dan de beker van vertrouwen en liefde.Hoe meer delen hun trauma\u2019s hadden gedeeld, hoe moeilijker het in mijn hoofd werd om nog te gaan en hoe meer ik verlangde naar hulp, naar een uitweg. Maar hoe moeilijk is het om hulp te vragen wanneer de angst en schaamte zo groot is en je eigenlijk ontzettend knel zit. In een spagaat. Wanneer je je schaamt voor gevoelens die een ander misschien niet eens kan begrijpen, want hoe kan iemand nou verlangen naar verkrachtingen door demonen en het doen van offers?De eerste keer dat ik moest gaan, maar niet kon, omdat mijn partner me letterlijk tegenhield om de deur uit te gaan was de angst zo intens groot. Ik moest en zou gaan want ze zouden me komen halen en vermoorden. Maar ik werd tegengehouden en kon echt niet weg. Alle martelherinneringen die bij het niet gehoorzamen hoorden kwamen voorbij en ik vond het moeilijk de realiteit van het leven van nu en mijn herinneringen uit elkaar te houden.De volgende dag was ik in een soort trance. Ik was in crisis. Ik kon niet meer nadenken wat nu, ik had de ergste zonde begaan die ik maar kon begaan. En dat was niet gaan. Ik zou de straf van de afvalligen krijgen: naakt doodgeslagen worden voorin de \u2018cultgemeente\u2019. Maar in de dagen en weken erop gebeurde er niets, behalve dat de cultleden me achtervolgden, me mails stuurden en belden, maar ze kwamen me niet halen en de mensen om me heen die me probeerden te helpen bleven ook dezelfde, werden niet boos op me en liepen niet weg.Keer op keer heb ik de cultnachten als heftig beleefd. Mijn strijd in mijn hoofd dat ik moest gaan maar dat het niet goed is om te gaan was immens, maar hoe vaker het lukte niet te gaan, hoe groter de overtuiging in mij dat ik echt niet wilde gaan en daar hulp bij wilde. Ik begon steeds meer te zien hoe afgrijselijk slecht de cult is en wat ze voor vreselijke daden doen in de cult.De afgelopen jaren, sinds ik niet meer naar de \u2018feesten\u2019 ga in de cult wordt elk jaar de angst en de drang om te gaan kleiner. Mijn beker van vertrouwen en liefde werd meer gevuld dan de beker van angst. Vorig jaar heb ik voor het laatst de drang gevoeld om te moeten gaan. Nu, dit jaar, is het het verdriet voor wat anderen daar overkomt met alle beelden en gevoelens erbij, maar vanbinnen ben ik zo overtuigd dat ik daar niet meer hoor. Wat een wonder, dat had ik zelf nooit kunnen bedenken dat dat mogelijk zou zijn.Ik hoop dat dit andere overlevers mag bemoedigen dat ook al lijkt het zo hopeloos en uitzichtloos en heb je de overtuiging dat de cult altijd sterker zal zijn en altijd zal winnen: het is niet waar!!! Dat je dat gelooft is zo logisch en je hebt genoeg bewijs gehad om het te geloven. Daarin heb je gelijk, maar ook zij hebben grenzen. Wanneer Jeshua\u2019s licht doorbreekt en je boeien losmaakt, kan satan niets meer!Voor overlevers\/slachtoffers: Ik wens iedereen een halloweenweek toe waarin Jeshua\u2019s kracht en macht aanwezig zal zijn, zal heersen en zijn grootheid zal laten zien. Een nacht waarin de duisternis niet zal heersen, maar het volk van God opstaat als een Gideonsbende. Waar God is moet de duisternis wijken!Ik wens iedereen de rust en de vrede toe van Jeshua. Zijn goddelijke bescherming in elke situatie, al is het midden in de duisternis! Hij heeft mij gered, uit de diepste duisternis, dat kan Hij ook bij jou! Hij heeft mij meerdere malen gered van de dood, midden in die duisternis, maar ik leef!Voor alle mensen om overlevers heen: de eenzaamheid is heel erg groot tijdens cultnachten. Naast het onmenselijke gevecht tegen de krachten en machten van de duisternis en de trekkracht naar vrijheid in Jeshua is er ook nog het feit dat wanneer je dan kiest om niet te gaan, de meeste mensen om een overlever heen in zo\u2019n nacht gewoon gaan slapen. Je bent als overlever een onmenselijk gevecht aan het voeren die in de uren die komen groter en sterker worden en die battle is niet te winnen zonder mensen om je heen. Blijf wakker, bidt samen en voor de ander. Laat weten dat je weet dat ze de grootste oorlog van hun leven voeren en stel vragen.Laten we als een Gideonsbende om deze mensen heen staan, zodat zij niet meer alleen staan en de glorie van God alleen maar groter zal worden!Liefs Esther\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/blog\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Licht op Levens\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2026-09-13T16:31:53+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/lichtoplevens.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"2560\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"1707\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Estimated reading time\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"1 minute\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\\\/\\\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/\",\"url\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/\",\"name\":\"Blogs en Artikelen - Licht op Levens\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2022\\\/05\\\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg\",\"datePublished\":\"2022-10-31T13:48:00+00:00\",\"dateModified\":\"2026-09-13T16:31:53+00:00\",\"description\":\"Uitstapproces tijdens cultdagenVoordat ik in therapie ging, ging ik gewoon naar de cultbijeenkomsten. Ik leidde een dubbel leven, waarbij ik overdag een hardwerkende vrouw was die gewoon naar haar werk ging, kinderen opvoedde, het huis schoonmaakte, vriendschappen had en ook bijbelstudies volgde en naar de kerk ging. In sommige nachten ging ik naar satanische bijeenkomsten waarbij ik satan vereerde, offers pleegde en zelf ook verkracht en gemarteld werd.Ik leidde twee levens. Met het ene been in het gewone leven en met het andere in de cult. Mogelijk gemaakt door mijn DIS en door de trainingsmartelingen (door \u2018superconditionering\u2019 via o.a. electroshocks), die de persoonsdelen na splitsing hebben ondergaan in de cult, gedwongen om zo dit dubbelleven te blijven leven en om te blijven gehoorzamen.Ik had wel vaak angst zodra het avond werd. Zeker met dagen als halloween en kerst en pasen. Ik voelde een geestelijke druk en spanning, maar als naamdragersdeel gaf ik er weinig aandacht aan omdat ik er toch niets mee kon. Ik had destijds geen flauw idee van wat er tijdens de tijd die ik volledig miste (uren, soms dagen) was gebeurd. Ondertussen weet ik door traumaverwerking steeds meer over andere persoonsdelen en is het steeds minder \u2018zij\u2019 en steeds meer \u2018ik\u2019.In de loop van mijn volwassen leven begon het steeds meer te knagen bij persoonsdelen die naar de cult gingen. Wanneer \u00e9\u00e9n van die persoonsdelen zich voorbereidde voor de cultnacht, dan voelde dat persoonsdeel zich onzeker, wiebelig en angstig. Het persoonsdeel wilde soms eigenlijk niet gaan, maar die mogelijkheid had ze niet. De persoonsdelen wisten dat wanneer wij niet zou gaan, de cult ons zou komen halen en het leven geen dag meer zeker was. We moesten wel, we konden niet anders. In de therapie probeerden we opgelopen trauma\u2019s te verwerken die bovenkwamen en probeerde we moed te vinden om door te gaan met leven. Niet op te geven. Langzaam kregen we hoop. We konden onze angsten, herinneringen aan de martelingen en het verlangen naar pijn echter nog niet volledig kwijt en voor alle overload aan gevoelens hadden we juist de cult \u2018nodig\u2019. Het is een gigantisch proces om het vertrouwen te gaan voelen in therapie en bij mensen om je heen, maar ook het aangaan van alle trauma\u2019s, deze te vertellen, te voelen en dus te verwerken is een loodzware klus. Er is zo ontzettend veel om te verwerken, niet alles kan er dus direct uit en verwerkt worden (dit vergt een langdurig proces) en verwerking haalt juist ook extreme gevoelens van angst, machteloosheid, schaamte, schuld, walging en meer, in alle intensiteit naar boven. Zonder nieuwe trauma\u2019s, extreme lichamelijke pijn, drugs en horror gingen we teveel voelen en konden we het leven niet aan. We hadden deze ongezonde zaken van hen nodig. We waren eraan verslaafd. Dit naast het feit dat we ervan overtuigd waren dat wij dood zouden gaan, of \u00e9\u00e9n van onze kinderen (sommigen opgroeiend bij mij, anderen gevangen in de cult), of anderen met wie we een band hadden, wanneer we niet zouden komen. Naarmate steeds meer mensen wisten dat ik uit de cult kwam en dat ik soms nog steeds ging, begon ik me steeds meer te schamen. Maar ik zag ook dat ondanks dat mensen wisten wat ik soms deed en dat ze begrepen dat ik soms niet anders kon in mijn eigen ogen, dat ze niet wegliepen. Ze waren er, bleven er en hielpen me steeds weer overeind. Ze lieten me de genade van Jeshua zien en dat Zijn Liefde stand bleef houden wat ik ook koos of deed.Uiteraard was er wel een soort oerkracht in mezelf om eruit te willen komen en ermee te stoppen, wat anderen ook weer zagen. Maar ik gleed ook steeds weer opnieuw af. De beker van angst was meer gevuld dan de beker van vertrouwen en liefde.Hoe meer delen hun trauma\u2019s hadden gedeeld, hoe moeilijker het in mijn hoofd werd om nog te gaan en hoe meer ik verlangde naar hulp, naar een uitweg. Maar hoe moeilijk is het om hulp te vragen wanneer de angst en schaamte zo groot is en je eigenlijk ontzettend knel zit. In een spagaat. Wanneer je je schaamt voor gevoelens die een ander misschien niet eens kan begrijpen, want hoe kan iemand nou verlangen naar verkrachtingen door demonen en het doen van offers?De eerste keer dat ik moest gaan, maar niet kon, omdat mijn partner me letterlijk tegenhield om de deur uit te gaan was de angst zo intens groot. Ik moest en zou gaan want ze zouden me komen halen en vermoorden. Maar ik werd tegengehouden en kon echt niet weg. Alle martelherinneringen die bij het niet gehoorzamen hoorden kwamen voorbij en ik vond het moeilijk de realiteit van het leven van nu en mijn herinneringen uit elkaar te houden.De volgende dag was ik in een soort trance. Ik was in crisis. Ik kon niet meer nadenken wat nu, ik had de ergste zonde begaan die ik maar kon begaan. En dat was niet gaan. Ik zou de straf van de afvalligen krijgen: naakt doodgeslagen worden voorin de \u2018cultgemeente\u2019. Maar in de dagen en weken erop gebeurde er niets, behalve dat de cultleden me achtervolgden, me mails stuurden en belden, maar ze kwamen me niet halen en de mensen om me heen die me probeerden te helpen bleven ook dezelfde, werden niet boos op me en liepen niet weg.Keer op keer heb ik de cultnachten als heftig beleefd. Mijn strijd in mijn hoofd dat ik moest gaan maar dat het niet goed is om te gaan was immens, maar hoe vaker het lukte niet te gaan, hoe groter de overtuiging in mij dat ik echt niet wilde gaan en daar hulp bij wilde. Ik begon steeds meer te zien hoe afgrijselijk slecht de cult is en wat ze voor vreselijke daden doen in de cult.De afgelopen jaren, sinds ik niet meer naar de \u2018feesten\u2019 ga in de cult wordt elk jaar de angst en de drang om te gaan kleiner. Mijn beker van vertrouwen en liefde werd meer gevuld dan de beker van angst. Vorig jaar heb ik voor het laatst de drang gevoeld om te moeten gaan. Nu, dit jaar, is het het verdriet voor wat anderen daar overkomt met alle beelden en gevoelens erbij, maar vanbinnen ben ik zo overtuigd dat ik daar niet meer hoor. Wat een wonder, dat had ik zelf nooit kunnen bedenken dat dat mogelijk zou zijn.Ik hoop dat dit andere overlevers mag bemoedigen dat ook al lijkt het zo hopeloos en uitzichtloos en heb je de overtuiging dat de cult altijd sterker zal zijn en altijd zal winnen: het is niet waar!!! Dat je dat gelooft is zo logisch en je hebt genoeg bewijs gehad om het te geloven. Daarin heb je gelijk, maar ook zij hebben grenzen. Wanneer Jeshua\u2019s licht doorbreekt en je boeien losmaakt, kan satan niets meer!Voor overlevers\\\/slachtoffers: Ik wens iedereen een halloweenweek toe waarin Jeshua\u2019s kracht en macht aanwezig zal zijn, zal heersen en zijn grootheid zal laten zien. Een nacht waarin de duisternis niet zal heersen, maar het volk van God opstaat als een Gideonsbende. Waar God is moet de duisternis wijken!Ik wens iedereen de rust en de vrede toe van Jeshua. Zijn goddelijke bescherming in elke situatie, al is het midden in de duisternis! Hij heeft mij gered, uit de diepste duisternis, dat kan Hij ook bij jou! Hij heeft mij meerdere malen gered van de dood, midden in die duisternis, maar ik leef!Voor alle mensen om overlevers heen: de eenzaamheid is heel erg groot tijdens cultnachten. Naast het onmenselijke gevecht tegen de krachten en machten van de duisternis en de trekkracht naar vrijheid in Jeshua is er ook nog het feit dat wanneer je dan kiest om niet te gaan, de meeste mensen om een overlever heen in zo\u2019n nacht gewoon gaan slapen. Je bent als overlever een onmenselijk gevecht aan het voeren die in de uren die komen groter en sterker worden en die battle is niet te winnen zonder mensen om je heen. Blijf wakker, bidt samen en voor de ander. Laat weten dat je weet dat ze de grootste oorlog van hun leven voeren en stel vragen.Laten we als een Gideonsbende om deze mensen heen staan, zodat zij niet meer alleen staan en de glorie van God alleen maar groter zal worden!Liefs Esther\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"en-GB\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"en-GB\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2022\\\/05\\\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/wp-content\\\/uploads\\\/2022\\\/05\\\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg\",\"width\":2560,\"height\":1707},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/blog\\\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Blogs en Artikelen\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/#website\",\"url\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/\",\"name\":\"Licht op Levens\",\"description\":\"Trek Overlevers Uit Hun Inktzwarte Wereld\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\\\/\\\/lichtoplevens.nl\\\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"en-GB\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Blogs and Articles - Light on Life","description":"Exit process during cult daysBefore I went to therapy, I was just going to cult meetings. I led a double life, being a hardworking woman during the day who just went to work, raised children, cleaned the house, had friendships and also attended Bible studies and went to church. On some nights, I went to satanic gatherings where I worshipped Satan, made sacrifices and also raped and tortured myself.I led two lives. With one leg in ordinary life and with the other in the cult. Made possible by my DIS and by the training torture (through 'superconditioning' via electroshock, among other things), which the person parts underwent in the cult after splitting, forced to keep living this double life and to keep obeying.I did often have fear as soon as evening came. Especially with days like halloween and Christmas and Easter. I felt a spiritual pressure and tension, but as a name-bearer part, I paid little attention to it because I couldn't do anything with it anyway. At the time, I had no idea of what had happened during the time I completely missed (hours, sometimes days). Meanwhile, through trauma processing, I know more and more about other person parts and it's less and less 'them' and more and more 'me'.Over the course of my adult life, it began to gnaw more and more at person parts that went to cult. When one of those person parts was preparing for cult night, that person part would feel insecure, wobbly and anxious. The person part sometimes actually didn't want to go, but she didn't have that option. The person parts knew that if we didn't go, the cult would come for us and life was no longer a day certain. We had to, we couldn't do otherwise. In therapy, we tried to process incurred traumas that surfaced and tried to find courage to go on living. Not to give up. Slowly, we gained hope. However, we could not yet fully release our fears, memories of torture and desire for pain, and for all the overload of feelings, we actually 'needed' the cult. It is a huge process to start feeling trust in therapy and with people around you, but also facing all the traumas, telling them, feeling them and thus processing them is a leaden task. There is so much to process, so not everything can be taken out and processed immediately (this takes a long process) and processing also brings out extreme feelings of fear, powerlessness, shame, guilt, disgust and more, in all their intensity. Without new trauma, extreme physical pain, drugs and horror, we started feeling too much and couldn't cope with life. We needed these unhealthy things from them. We were addicted to them. This besides the fact that we were convinced that we would die, or one of our children (some growing up with me, others trapped in the cult), or others with whom we had a connection, if we did not come. As more and more people knew that I was from the cult, and that sometimes I still went, I began to feel more and more ashamed. But I also saw that even though people knew what I sometimes did and understood that sometimes I couldn't do anything else in my own eyes, they didn't run away. They were there, stayed there and helped me up again and again. They showed me the grace of Jeshua and that His Love stood firm no matter what I chose or did.Of course, there was some kind of primal force in myself to want to get out and quit, which again others saw. But I also slid off again and again. The cup of fear was more filled than the cup of trust and love.The more parts had shared their traumas, the harder it became in my mind to go yet and the more I longed for help, for a way out. But how hard is it to ask for help when the fear and shame is so great and you are actually incredibly stuck. In a split. When you are ashamed of feelings that another person may not even be able to understand, because how can anyone possibly desire demon rape and making sacrifices?The first time I had to go but couldn't because my partner literally stopped me from going out the door, the fear was so intense. I had to and would go because they would come and get me and kill me. But I was stopped and really couldn't leave. All the torturous memories that came with disobeying passed by and I found it difficult to keep apart the reality of life today and my memories.The next day, I was in a kind of trance. I was in crisis. I couldn't think what to do next; I had committed the worst sin I could possibly commit. And that was not going. I would receive the apostate's punishment: being beaten to death naked in front of the 'cult congregation'. But in the following days and weeks, nothing happened, except that the cult members chased me, sent me emails and called me, but they didn't come to get me, and the people around me who tried to help me also stayed the same, didn't get angry with me and didn't run away.Time and again, I experienced the cult nights as intense. My struggle in my head that I had to go but that it is not good to go was immense, but the more often I managed not to go, the greater the conviction in me that I really did not want to go and wanted help with that. I began to see more and more how hideously bad the cult is and what terrible deeds they do in the cult.Over the past few years, since I stopped going to the 'parties' in the cult, every year the fear and the urge to go became smaller. My cup of trust and love was filled more than the cup of fear. Last year, I last felt the urge to have to go. Now, this year, it is the sadness for what happens to others there with all the images and feelings attached, but inside I am so convinced that I no longer belong there. What a miracle, I could never have imagined that that would be possible myself.I hope this may encourage other survivors that even if it seems so hopeless and hopeless and you have the belief that the cult will always be stronger and will always win: it is not true!!! That you believe that is so logical and you have had enough evidence to believe it. In that you are right, but they too have limits. When Jeshua's light breaks through and loosens your shackles, Satan can do nothing!For survivors\/victims: I wish everyone a Halloween week where Jeshua's power and might will be present, rule and show his greatness. A night when darkness will not reign, but the people of God will rise like a Gideon's band. Where God is, darkness must give way!I wish everyone the peace and tranquillity of Jeshua. His divine protection in any situation, even if it is in the midst of darkness! He saved me, from the deepest darkness, He can do the same with you! He has saved me from death several times, in the midst of that darkness, but I am alive!For all the people around survivors: loneliness is very much during cult nights. Besides the inhuman fight against the forces and powers of darkness and the pull towards freedom in Jeshua, there is also the fact that when you then choose not to go, most people around a survivor in such a night just go to sleep. As a survivor, you are fighting an inhuman battle that grows bigger and stronger in the hours to come and that battle cannot be won without people around you. Stay awake, pray together and for the other person. Let it be known that you know they are fighting the biggest war of their lives and ask questions.Let us stand around these people as a Gideon's band so that they are no longer alone and the glory of God will only grow bigger!Love Esther","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/blog\/","og_locale":"en_GB","og_type":"article","og_title":"Blogs en Artikelen - Licht op Levens","og_description":"Uitstapproces tijdens cultdagenVoordat ik in therapie ging, ging ik gewoon naar de cultbijeenkomsten. Ik leidde een dubbel leven, waarbij ik overdag een hardwerkende vrouw was die gewoon naar haar werk ging, kinderen opvoedde, het huis schoonmaakte, vriendschappen had en ook bijbelstudies volgde en naar de kerk ging. In sommige nachten ging ik naar satanische bijeenkomsten waarbij ik satan vereerde, offers pleegde en zelf ook verkracht en gemarteld werd.Ik leidde twee levens. Met het ene been in het gewone leven en met het andere in de cult. Mogelijk gemaakt door mijn DIS en door de trainingsmartelingen (door \u2018superconditionering\u2019 via o.a. electroshocks), die de persoonsdelen na splitsing hebben ondergaan in de cult, gedwongen om zo dit dubbelleven te blijven leven en om te blijven gehoorzamen.Ik had wel vaak angst zodra het avond werd. Zeker met dagen als halloween en kerst en pasen. Ik voelde een geestelijke druk en spanning, maar als naamdragersdeel gaf ik er weinig aandacht aan omdat ik er toch niets mee kon. Ik had destijds geen flauw idee van wat er tijdens de tijd die ik volledig miste (uren, soms dagen) was gebeurd. Ondertussen weet ik door traumaverwerking steeds meer over andere persoonsdelen en is het steeds minder \u2018zij\u2019 en steeds meer \u2018ik\u2019.In de loop van mijn volwassen leven begon het steeds meer te knagen bij persoonsdelen die naar de cult gingen. Wanneer \u00e9\u00e9n van die persoonsdelen zich voorbereidde voor de cultnacht, dan voelde dat persoonsdeel zich onzeker, wiebelig en angstig. Het persoonsdeel wilde soms eigenlijk niet gaan, maar die mogelijkheid had ze niet. De persoonsdelen wisten dat wanneer wij niet zou gaan, de cult ons zou komen halen en het leven geen dag meer zeker was. We moesten wel, we konden niet anders. In de therapie probeerden we opgelopen trauma\u2019s te verwerken die bovenkwamen en probeerde we moed te vinden om door te gaan met leven. Niet op te geven. Langzaam kregen we hoop. We konden onze angsten, herinneringen aan de martelingen en het verlangen naar pijn echter nog niet volledig kwijt en voor alle overload aan gevoelens hadden we juist de cult \u2018nodig\u2019. Het is een gigantisch proces om het vertrouwen te gaan voelen in therapie en bij mensen om je heen, maar ook het aangaan van alle trauma\u2019s, deze te vertellen, te voelen en dus te verwerken is een loodzware klus. Er is zo ontzettend veel om te verwerken, niet alles kan er dus direct uit en verwerkt worden (dit vergt een langdurig proces) en verwerking haalt juist ook extreme gevoelens van angst, machteloosheid, schaamte, schuld, walging en meer, in alle intensiteit naar boven. Zonder nieuwe trauma\u2019s, extreme lichamelijke pijn, drugs en horror gingen we teveel voelen en konden we het leven niet aan. We hadden deze ongezonde zaken van hen nodig. We waren eraan verslaafd. Dit naast het feit dat we ervan overtuigd waren dat wij dood zouden gaan, of \u00e9\u00e9n van onze kinderen (sommigen opgroeiend bij mij, anderen gevangen in de cult), of anderen met wie we een band hadden, wanneer we niet zouden komen. Naarmate steeds meer mensen wisten dat ik uit de cult kwam en dat ik soms nog steeds ging, begon ik me steeds meer te schamen. Maar ik zag ook dat ondanks dat mensen wisten wat ik soms deed en dat ze begrepen dat ik soms niet anders kon in mijn eigen ogen, dat ze niet wegliepen. Ze waren er, bleven er en hielpen me steeds weer overeind. Ze lieten me de genade van Jeshua zien en dat Zijn Liefde stand bleef houden wat ik ook koos of deed.Uiteraard was er wel een soort oerkracht in mezelf om eruit te willen komen en ermee te stoppen, wat anderen ook weer zagen. Maar ik gleed ook steeds weer opnieuw af. De beker van angst was meer gevuld dan de beker van vertrouwen en liefde.Hoe meer delen hun trauma\u2019s hadden gedeeld, hoe moeilijker het in mijn hoofd werd om nog te gaan en hoe meer ik verlangde naar hulp, naar een uitweg. Maar hoe moeilijk is het om hulp te vragen wanneer de angst en schaamte zo groot is en je eigenlijk ontzettend knel zit. In een spagaat. Wanneer je je schaamt voor gevoelens die een ander misschien niet eens kan begrijpen, want hoe kan iemand nou verlangen naar verkrachtingen door demonen en het doen van offers?De eerste keer dat ik moest gaan, maar niet kon, omdat mijn partner me letterlijk tegenhield om de deur uit te gaan was de angst zo intens groot. Ik moest en zou gaan want ze zouden me komen halen en vermoorden. Maar ik werd tegengehouden en kon echt niet weg. Alle martelherinneringen die bij het niet gehoorzamen hoorden kwamen voorbij en ik vond het moeilijk de realiteit van het leven van nu en mijn herinneringen uit elkaar te houden.De volgende dag was ik in een soort trance. Ik was in crisis. Ik kon niet meer nadenken wat nu, ik had de ergste zonde begaan die ik maar kon begaan. En dat was niet gaan. Ik zou de straf van de afvalligen krijgen: naakt doodgeslagen worden voorin de \u2018cultgemeente\u2019. Maar in de dagen en weken erop gebeurde er niets, behalve dat de cultleden me achtervolgden, me mails stuurden en belden, maar ze kwamen me niet halen en de mensen om me heen die me probeerden te helpen bleven ook dezelfde, werden niet boos op me en liepen niet weg.Keer op keer heb ik de cultnachten als heftig beleefd. Mijn strijd in mijn hoofd dat ik moest gaan maar dat het niet goed is om te gaan was immens, maar hoe vaker het lukte niet te gaan, hoe groter de overtuiging in mij dat ik echt niet wilde gaan en daar hulp bij wilde. Ik begon steeds meer te zien hoe afgrijselijk slecht de cult is en wat ze voor vreselijke daden doen in de cult.De afgelopen jaren, sinds ik niet meer naar de \u2018feesten\u2019 ga in de cult wordt elk jaar de angst en de drang om te gaan kleiner. Mijn beker van vertrouwen en liefde werd meer gevuld dan de beker van angst. Vorig jaar heb ik voor het laatst de drang gevoeld om te moeten gaan. Nu, dit jaar, is het het verdriet voor wat anderen daar overkomt met alle beelden en gevoelens erbij, maar vanbinnen ben ik zo overtuigd dat ik daar niet meer hoor. Wat een wonder, dat had ik zelf nooit kunnen bedenken dat dat mogelijk zou zijn.Ik hoop dat dit andere overlevers mag bemoedigen dat ook al lijkt het zo hopeloos en uitzichtloos en heb je de overtuiging dat de cult altijd sterker zal zijn en altijd zal winnen: het is niet waar!!! Dat je dat gelooft is zo logisch en je hebt genoeg bewijs gehad om het te geloven. Daarin heb je gelijk, maar ook zij hebben grenzen. Wanneer Jeshua\u2019s licht doorbreekt en je boeien losmaakt, kan satan niets meer!Voor overlevers\/slachtoffers: Ik wens iedereen een halloweenweek toe waarin Jeshua\u2019s kracht en macht aanwezig zal zijn, zal heersen en zijn grootheid zal laten zien. Een nacht waarin de duisternis niet zal heersen, maar het volk van God opstaat als een Gideonsbende. Waar God is moet de duisternis wijken!Ik wens iedereen de rust en de vrede toe van Jeshua. Zijn goddelijke bescherming in elke situatie, al is het midden in de duisternis! Hij heeft mij gered, uit de diepste duisternis, dat kan Hij ook bij jou! Hij heeft mij meerdere malen gered van de dood, midden in die duisternis, maar ik leef!Voor alle mensen om overlevers heen: de eenzaamheid is heel erg groot tijdens cultnachten. Naast het onmenselijke gevecht tegen de krachten en machten van de duisternis en de trekkracht naar vrijheid in Jeshua is er ook nog het feit dat wanneer je dan kiest om niet te gaan, de meeste mensen om een overlever heen in zo\u2019n nacht gewoon gaan slapen. Je bent als overlever een onmenselijk gevecht aan het voeren die in de uren die komen groter en sterker worden en die battle is niet te winnen zonder mensen om je heen. Blijf wakker, bidt samen en voor de ander. Laat weten dat je weet dat ze de grootste oorlog van hun leven voeren en stel vragen.Laten we als een Gideonsbende om deze mensen heen staan, zodat zij niet meer alleen staan en de glorie van God alleen maar groter zal worden!Liefs Esther","og_url":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/blog\/","og_site_name":"Licht op Levens","article_modified_time":"2026-09-13T16:31:53+00:00","og_image":[{"width":2560,"height":1707,"url":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg","type":"image\/jpeg"}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Estimated reading time":"1 minute"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/","url":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/","name":"Blogs and Articles - Light on Life","isPartOf":{"@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg","datePublished":"2022-10-31T13:48:00+00:00","dateModified":"2026-09-13T16:31:53+00:00","description":"Exit process during cult daysBefore I went to therapy, I was just going to cult meetings. I led a double life, being a hardworking woman during the day who just went to work, raised children, cleaned the house, had friendships and also attended Bible studies and went to church. On some nights, I went to satanic gatherings where I worshipped Satan, made sacrifices and also raped and tortured myself.I led two lives. With one leg in ordinary life and with the other in the cult. Made possible by my DIS and by the training torture (through 'superconditioning' via electroshock, among other things), which the person parts underwent in the cult after splitting, forced to keep living this double life and to keep obeying.I did often have fear as soon as evening came. Especially with days like halloween and Christmas and Easter. I felt a spiritual pressure and tension, but as a name-bearer part, I paid little attention to it because I couldn't do anything with it anyway. At the time, I had no idea of what had happened during the time I completely missed (hours, sometimes days). Meanwhile, through trauma processing, I know more and more about other person parts and it's less and less 'them' and more and more 'me'.Over the course of my adult life, it began to gnaw more and more at person parts that went to cult. When one of those person parts was preparing for cult night, that person part would feel insecure, wobbly and anxious. The person part sometimes actually didn't want to go, but she didn't have that option. The person parts knew that if we didn't go, the cult would come for us and life was no longer a day certain. We had to, we couldn't do otherwise. In therapy, we tried to process incurred traumas that surfaced and tried to find courage to go on living. Not to give up. Slowly, we gained hope. However, we could not yet fully release our fears, memories of torture and desire for pain, and for all the overload of feelings, we actually 'needed' the cult. It is a huge process to start feeling trust in therapy and with people around you, but also facing all the traumas, telling them, feeling them and thus processing them is a leaden task. There is so much to process, so not everything can be taken out and processed immediately (this takes a long process) and processing also brings out extreme feelings of fear, powerlessness, shame, guilt, disgust and more, in all their intensity. Without new trauma, extreme physical pain, drugs and horror, we started feeling too much and couldn't cope with life. We needed these unhealthy things from them. We were addicted to them. This besides the fact that we were convinced that we would die, or one of our children (some growing up with me, others trapped in the cult), or others with whom we had a connection, if we did not come. As more and more people knew that I was from the cult, and that sometimes I still went, I began to feel more and more ashamed. But I also saw that even though people knew what I sometimes did and understood that sometimes I couldn't do anything else in my own eyes, they didn't run away. They were there, stayed there and helped me up again and again. They showed me the grace of Jeshua and that His Love stood firm no matter what I chose or did.Of course, there was some kind of primal force in myself to want to get out and quit, which again others saw. But I also slid off again and again. The cup of fear was more filled than the cup of trust and love.The more parts had shared their traumas, the harder it became in my mind to go yet and the more I longed for help, for a way out. But how hard is it to ask for help when the fear and shame is so great and you are actually incredibly stuck. In a split. When you are ashamed of feelings that another person may not even be able to understand, because how can anyone possibly desire demon rape and making sacrifices?The first time I had to go but couldn't because my partner literally stopped me from going out the door, the fear was so intense. I had to and would go because they would come and get me and kill me. But I was stopped and really couldn't leave. All the torturous memories that came with disobeying passed by and I found it difficult to keep apart the reality of life today and my memories.The next day, I was in a kind of trance. I was in crisis. I couldn't think what to do next; I had committed the worst sin I could possibly commit. And that was not going. I would receive the apostate's punishment: being beaten to death naked in front of the 'cult congregation'. But in the following days and weeks, nothing happened, except that the cult members chased me, sent me emails and called me, but they didn't come to get me, and the people around me who tried to help me also stayed the same, didn't get angry with me and didn't run away.Time and again, I experienced the cult nights as intense. My struggle in my head that I had to go but that it is not good to go was immense, but the more often I managed not to go, the greater the conviction in me that I really did not want to go and wanted help with that. I began to see more and more how hideously bad the cult is and what terrible deeds they do in the cult.Over the past few years, since I stopped going to the 'parties' in the cult, every year the fear and the urge to go became smaller. My cup of trust and love was filled more than the cup of fear. Last year, I last felt the urge to have to go. Now, this year, it is the sadness for what happens to others there with all the images and feelings attached, but inside I am so convinced that I no longer belong there. What a miracle, I could never have imagined that that would be possible myself.I hope this may encourage other survivors that even if it seems so hopeless and hopeless and you have the belief that the cult will always be stronger and will always win: it is not true!!! That you believe that is so logical and you have had enough evidence to believe it. In that you are right, but they too have limits. When Jeshua's light breaks through and loosens your shackles, Satan can do nothing!For survivors\/victims: I wish everyone a Halloween week where Jeshua's power and might will be present, rule and show his greatness. A night when darkness will not reign, but the people of God will rise like a Gideon's band. Where God is, darkness must give way!I wish everyone the peace and tranquillity of Jeshua. His divine protection in any situation, even if it is in the midst of darkness! He saved me, from the deepest darkness, He can do the same with you! He has saved me from death several times, in the midst of that darkness, but I am alive!For all the people around survivors: loneliness is very much during cult nights. Besides the inhuman fight against the forces and powers of darkness and the pull towards freedom in Jeshua, there is also the fact that when you then choose not to go, most people around a survivor in such a night just go to sleep. As a survivor, you are fighting an inhuman battle that grows bigger and stronger in the hours to come and that battle cannot be won without people around you. Stay awake, pray together and for the other person. Let it be known that you know they are fighting the biggest war of their lives and ask questions.Let us stand around these people as a Gideon's band so that they are no longer alone and the glory of God will only grow bigger!Love Esther","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/#breadcrumb"},"inLanguage":"en-GB","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"en-GB","@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/#primaryimage","url":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg","contentUrl":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/kelly-sikkema-E8H76nY1v6Q-unsplash-scaled.jpg","width":2560,"height":1707},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/blog\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Blogs en Artikelen"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/#website","url":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/","name":"Light on Life","description":"Pull Survivors Out of Their Ink-Black World","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"en-GB"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/946","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=946"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/946\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4498,"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/946\/revisions\/4498"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1294"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lichtoplevens.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=946"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}